You learn about life by the accidents you have, over and over again, and your father is always in your head when that stuff happens. Writing, most of the time, for most people, is an accident and your father is there for that, too. You know, I taught writing for a while and whenever somebody would tell me they were going to write about their dad, I would tell them they might as well go write about killing puppies because neither story was going to work. It just doesn’t work. Your father won’t let it happen.
- Kurt Vonnegut
———-
yun lang.
isang taon na ang nakalipas mula nang ipangako ko sa sarili kong tatapusin ko yung storyang yun, pero sadyang di ko matapos.
birthday na naman ng tatay ko bukas, pero wala pa rin.
hay, tama na naman si Vonnegut.
birthday pala nag fudra mo. maligayang bati. hehehe. see? iba ka mag-share, natatouch ang puso at kaluluwa. hehehe.
@chelly:
ay siya!
Ano na ang nangyari sa iyo, iha? Inaasahan ko ang pagsusulat mo, at ang susunod mo pang mga akda, saan ka man narorooon at gaano ka man kaabala sa trabaho.
sir bobby: kumusta po kayo!
pasensya na po’t hindi nakakapagparamdam dito nitong mga nakaraan… hindi ko po alam na may sumusubaybay pa pala(ang drama. haha)
ang totoo po, may mga naisusulat naman ako (sa papel) kaso hindi ko natatapos, para kasing walang laman ang mga nagagawa ko, nakakahiyang ipakita sa blogosphere.
pero tama kayo, walang dahilan para tumigil ako, kasi paano nga naman ako matututo kung itatago ko lang ang mga naisusulat ko, ano? sige po… magsisipag nang muli’t maglalathala sa abot ng aking makakaya.
salamat po sa paggising