nung nakaraan, nabasa ko ‘to sa multiply blog ni annette;

12. Dati, galit ako sa mga taong taglish magsalita at magsulat. Isip ko, ang sagwa. Bakit hindi mo makayang magsalita ng diretsong english lang o Filipino lang? Kailangang ganun ka, kung magaling ka talaga.

Pero ngayon, nagbago na ang isip ko. Kasi halos lahat talaga ng middle-class kids, pinalaki na gumagamit ng parehong lenguwahe. Kaya kumbaga, sa panahon ngayon, hindi na kayang i-express ng tao ang naiisip niya sa isang language lang. Palaging may uncertainty on how to use either. Parang pag may gusto kang sabihin in Filipino, hindi mo alam ang tamang term para dun kaya mag-plaplaster ka na lang ng English word na mas pamilyar sa’yo ang definition. And vice versa. Kaya tanggap ko na, we are a divided race. Mahirap nang baguhin yun. Wala namang kailangang sisihin, kasi nag-graduate na siya into a fact. May sinisisi ka ba pag may narinig kang fact? Wala naman diba?

pagkabasa nito, napaisip ako. madalas kasi, maski sa blog, tumataglish ako. at dahil may kalokohang “experimento shite” ako dito sa shortfix, naisipan kong gumawa ng isa na namang kalokohan.

objective:

magsulat ng tulang taglish. literal na lumundag mula english-pilipino-english sa bawat diwa ng isusulat.

bahala na kayong humusga… tulungan nyo akong sagutin ang tanong sa baba.

game.

———-

isang scene

cunningly, he looks at her from across the table…
she suddenly blurts, “Nangungusap ang mga mata mo.
May gusto kang sabihin,
ano yon?

He shifts his gaze, and smiles
at the waitress approaching.
Nilapag ng waitress ang isang platitong mani
sa mesita nila, at naglakad na muling pabalik
sa loob ng bar.
He then pulls of a napkin from the holder, gets
a pen from his pocket and scribbles; AYOKO NANG UMINOM.
He slides the note to her.

Napatitig siya sa kaharap matapos basahin
ang inabot nito. She tilts her head
and looks at him intently.
Kita sa mga mata niyang pilit na
binabasa ang utak ng kasama. She sends back a
question: what now?

napangiti ang lalaki, at napatingin
sa pinto. he gently presses his lips.
tumungo ang babae’t napahinga ng malalim.
cunningly, she looks at him from across the table…
smiling.

———-
tanong: does language really matter? sobrang pangit ba ng ganitong klaseng pagsusulat?

wala lang.

try nyo rin, hindi masyadong challenging

ika nga ng ibang chu, difficulty level:3-5 (ang range: 1-10)