pempal

mahal kong pempal,

iniisip ko kung anong mangyayari kapag nagkita tayo. agad kaya nating makikilala ang isa’t isa? lalapitan ba kita, o ikaw ang pupunta sa kinaroroonan ko? magkakamayan ba tayo tulad ng mga magkababata, at mababakas ba sa ‘ting mga mata ang tuwa habang nagpapalitan ng, kumusta ka?

saan? kailan? ba’t hindi ngayon? napakarami kong tanong.

masasabi ko kaya sa’yong, naantig ang damdamin ko noong unang nabasa ang sinulat mo. oo, totoo. gusto ko ring malaman kung tunay ngang ang panaghoy na lang ng mundo ang tunay na nakakapagpaligaya sa’yo sa mga panahong ito. ibig ba sabihin’y ‘di ka masaya sa mga sandaling ito, ihahabol ko.

natatakot ako. natatakot akong malaman ang totoo. natatakot ako malamang hindi ikaw ang ikaw na iniisip kong ikaw. ikaw… natatakot rin ba? o walang puwang ang salitang “takot” sa bokabularyo mo? napakarami na namang tanong. siguro nga’y sadyang mapupuno ng tanong ang pagtatagpong ‘yon. maaari ring hindi. maaaring ‘di magtagpo ang mga mata natin sa tamang sandaling naroroon tayo sa isang lugar, sa isang pagkakataon. ‘di kaya’y parehas tayong nakamaskara sa nasabing pagtitipon at sadyang ‘di makilala ang isa’t isa. malaki rin ang posibilidad na kailanma’y ‘di tayo pagtagpuin ng tadhana… parang sa mga telenobela, hindi ba?

sa kabilang banda, maaari rin naman na sakaling magkrus ang ating landas ay madali kitang makilala. pagpasok mo pa lang ng pinto’y makikita na kita. hihintayin kong magtagpo ang ating paningin. alam kong sa sandaling ‘yo’y hihinto ang lahat, parang sa mga pelikula, at malulunod ng tinginan natin ang ingay ng paligid. sabay tayong mapapangiti’t tutungo nang kaunti, wari’y pabulong na isinisigaw ang, kumusta! heto ako’t, ‘yan ka. nasagot na natin ang “saan? at kailan?”

bahagya akong mapapatayo sa sulok kong kinauupuan, binubulong ng puso kong: kaunting hakbang na lang at mapapatunayan kong tunay ka nga… hindi kathang isip lang. ayan ka sa ‘king harapan, hindi na abot-langit. sa wakas! lalapitan na kita… hanggang sa makita ko ang mahigpit mong pagkakahawak sa kamay ng ‘yong kasama.

pempal, tama ang sinabi mo noong nakaraan, “minsan, masmabuti nang hindi masyadong nag-iisip.”

nagmamahal,

x

experiment #3: taglish poem

nung nakaraan, nabasa ko ‘to sa multiply blog ni annette;

12. Dati, galit ako sa mga taong taglish magsalita at magsulat. Isip ko, ang sagwa. Bakit hindi mo makayang magsalita ng diretsong english lang o Filipino lang? Kailangang ganun ka, kung magaling ka talaga.

Pero ngayon, nagbago na ang isip ko. Kasi halos lahat talaga ng middle-class kids, pinalaki na gumagamit ng parehong lenguwahe. Kaya kumbaga, sa panahon ngayon, hindi na kayang i-express ng tao ang naiisip niya sa isang language lang. Palaging may uncertainty on how to use either. Parang pag may gusto kang sabihin in Filipino, hindi mo alam ang tamang term para dun kaya mag-plaplaster ka na lang ng English word na mas pamilyar sa’yo ang definition. And vice versa. Kaya tanggap ko na, we are a divided race. Mahirap nang baguhin yun. Wala namang kailangang sisihin, kasi nag-graduate na siya into a fact. May sinisisi ka ba pag may narinig kang fact? Wala naman diba?

pagkabasa nito, napaisip ako. madalas kasi, maski sa blog, tumataglish ako. at dahil may kalokohang “experimento shite” ako dito sa shortfix, naisipan kong gumawa ng isa na namang kalokohan.

objective:

magsulat ng tulang taglish. literal na lumundag mula english-pilipino-english sa bawat diwa ng isusulat.

bahala na kayong humusga… tulungan nyo akong sagutin ang tanong sa baba.

game.

———-

isang scene

cunningly, he looks at her from across the table…
she suddenly blurts, “Nangungusap ang mga mata mo.
May gusto kang sabihin,
ano yon?

He shifts his gaze, and smiles
at the waitress approaching.
Nilapag ng waitress ang isang platitong mani
sa mesita nila, at naglakad na muling pabalik
sa loob ng bar.
He then pulls of a napkin from the holder, gets
a pen from his pocket and scribbles; AYOKO NANG UMINOM.
He slides the note to her.

Napatitig siya sa kaharap matapos basahin
ang inabot nito. She tilts her head
and looks at him intently.
Kita sa mga mata niyang pilit na
binabasa ang utak ng kasama. She sends back a
question: what now?

napangiti ang lalaki, at napatingin
sa pinto. he gently presses his lips.
tumungo ang babae’t napahinga ng malalim.
cunningly, she looks at him from across the table…
smiling.

———-
tanong: does language really matter? sobrang pangit ba ng ganitong klaseng pagsusulat?

wala lang.

try nyo rin, hindi masyadong challenging

ika nga ng ibang chu, difficulty level:3-5 (ang range: 1-10)

gusto ko maging pusa

nilapag niya ang ikalimang
bote ng beer at sinabi: gusto ko
maging pusa. –Ha? ‘di makapaniwala’t nagsihalinghing
ang mga kasama niya. muli niyang usal,
gusto ko maging pusa.

gusto ko maging pusa
at maging tunay na malaya.
gumala sa kung saan-saang
ako lang ang tunay na nakakaalam.
gusto ko maging pusa
dahil pusa lang ang nakapagtatago
ng kanilang mga yabag.

kakaibiganin ko ang mga asong bantay,
at makikipaglaro sa mga dagang tambay
ng madidilim na eskinita ng Maynila.
kalilimutan ko ang lahat
ng nakapaligid sa akin,
at maglalakad taas noo
dahan-dahan sa gitna man o gilid ng daan
gusgusin man ang balahibo ko.

gusto mo na ring maging pusa, ano?
napailing ang isa niyang kasama, habang
ang isa’y ‘di pa rin mapigil
ang pagtawa, lasing ka na.
tumahimik ka na… kakabagin na ‘ko mamaya. napangiti lang siya,
ngunit ang totoo’y isa lang ang nasa isip niya;
ikaw.

iniisip niya, sana’y naroon ka
para masabi niya sa ‘yong: gusto ko maging pusa,
at magpagala-gala hanggang
sa maligaw ako sa tapat ng bahay
nyo.
alam kong kukupkupin mo ako,
at itatago sa loob ng ‘yong kwarto.
panonoorin kita sa ‘yong pagkakahimbing.
‘di kaya’y lalambingin habang abala ka
sa ‘yong pagsusulat o pagbabasa giliw.

magpapaikot-ikot ako sa ‘yong paanan,
at banayad na idadampi ang tagiliran
sa ‘yong alak-alakan.
at kung sakaling magkatinginan, sasabihin sa’yo
ng mga mata kong, “huwag ka masyadong mag-isip.
paulit-ulit lang ang paglubog-sikat
ng araw. pasasaa’t lilipas din
ang lahat… malapit na, makakawala ka na. malalampasan mo rin
ang lahat ng problema.”

sa gabing mag-isa’y, tatabihan kita
sa ‘yong pagkakahiga.
sisiksik ako sa ‘yong likuran.
pero, hindi mo ‘yon mararamdaman hanggang
sa bumangon ka kinaumagahan.
masaya mo akong babatiin ng, “nandiyan ka pala.
kumusta?” at mapapapikit ako habang
hinahaplos mong marahan ang aking noo.

mag-iinat ako’t magpapagulong-gulong
sa gitna ng magulo’t buhol-buhol na kumot,
nakapikit kang babangon.
maya-maya’y maggagayak ka na.
maghahanda sa muli mong paglabas,
mapapansin mo ang mga balahibo ko
sa ‘yong kamiseta…
dali-dali mo ‘yong papagpagin.

bigla, natauhan siya…
hmm… gusto ko maging pusa?

three

sabi nila, three daw
ang magic number.
masmadaling tandaan
ang mga bagay na
ginugrupo sa tatlo.
solid, liquid, gas; ang mga bagay
na bumubuo sa mundo;
ang primary colors; red, blue, yellow.
sa skwela, kailangan lagi mong dala;
papel, ballpen, libro.

kailangan mo pa ba ng prueba?
hindi ba Grade 1 pa lang
nang una mong pag-aralan ang;
pangnagdaan, pangkasalukuyan, at hinaharap,
pero hanggang ngayon tanda mo pa.
gayundin ang STOP, LOOK and LISTEN,
bago tawirin ang kalsada at riles ng tren.
diba, hanggang ngayon tanda mo pa?

isa pa, swerte din daw ang three,
dahil ‘pag sinulat, pataas
ang direksyon ng huli mong kumpas;
isa ang three sa pinakamabentang petsa
ng ‘monthsarry’ noong high school.
naaalala ko pa noong isa-isang
binilugan ni Vanessa ang lahat
ng 3 sa kalendaryo ng organizer nya
isang breaktime,
habang pinapanood ang boypren na naglalaro
ng basketbol sa tanaw na court.
naisip ko noon, “kailangan kong bilugan
ang December 3″, yun lang ang three
na mahalaga sa buhay ko noon,
ang araw ng kapanganakan ng nanay ko.

pero noong isang taon,
may bagong three akong binilugan
sa kalendaryo ko sa kwarto.
hindi ako makapaniwalang kalahating taon na pala
mula noon…
kaya ko pa palang mabuhay mag-isa,
at unahin ang dapat dati ko pang inuna…
ginrupo ko ito sa tatlo;
sarili, trabaho, pamilya.